حقوق مردم نسبت به يكديگر

الإمامُ عليٌّ عليه السلام : ثُمَّ جَعلَ سُبحانَهُ مِن حُقوقِهِ حُقوقا افْتَرَضَها لبَعضِ النّاسِ على بَعضٍ ، فجَعَلَها تَتَكافَأُ في وُجوهِها ، و يُوجِبُ بَعضُها بَعضا ، و لا يُسْتَوْجَبُ بَعضُها إلاّ ببَعضٍ .

امام على عليه السلام : آن گاه خداوند سبحان از جمله حقوق خويش ، حقوقى را ميان بندگان بر يكديگر واجب فرمود و آن حقّها را با هم برابر نهاد و واجب شدن حقّى را در مقابل گزاردن حقّى قرار داد ، حقّى براى كسى واجب نشود مگر آن كه در مقابلش حقّى به گردن او باشد .

نمایش منبع

عنه عليه السلام ـ مِن خُطبةٍ لَهُ عليه السلام في أوَّلِ خِلافَتِهِ ـ : و شَدَّ بالإخْلاصِ و التَّوحيدِ حُقوقَ المسلِمينَ في مَعاقِدِها، فالمسلِمُ مَن سَلِمَ المسلِمونَ مِن لِسانِهِ و يَدِهِ إلاّ بالحقِّ ، و لا يَحِلُّ أذى المُسلمِ إلاّ بما يَجِبُ .

امام على عليه السلام ـ در بخشى از خطبه خويش در آغاز خلافتش ـ فرمود : و به سبب اخلاص و يكتا پرستى مسلمانان، در جاى خود براى آنان حقوقى مقرر فرمود. پس مسلمان كسى است كه مسلمانان از دست و زبان او آسوده باشند، مگر آن كه پاى حقّ در ميان آيد، و آزار رساندن مسلمان روا نيست، مگر آن جا كه خداوند واجب فرموده است .

نمایش منبع