راه و رسم اهل بيت عليهم السلام در مصيبتها

الدعوات : يكى از پسران امام صادق عليه السلام در جلو آن حضرت راه مى رفت ، كه ناگهان چيزى در گلويش گرفت و مُرد . حضرت گريست و گفت : [الهى] اگر بگيرى، هم تو هستى كه مى دهى و اگر بيمار گردانى، هم تو هستى كه عافيت مى بخشى . سپس پيكر او را نزد زنان برد . وقتى زنها آن كودك را ديدند شيون كردند . حضرت آنان را قسم داد كه شيون و فرياد نكنند . چون او را براى دفن بيرون آورد ، فرمود : منزّه است خدايى كه فرزندان ما را مى كشد ، اما جز بر عشق ما به او افزوده نمى شود و چون پيكرش را به خاك سپرد ، فرمود : فرزندم! خداوند آرامگاه تو را گشايش دهد و تو را با پيامبرت گرد هم آورد .

كمال الدين ـ به نقل از محمّد بن عبد اللّه الكوفى ـ : چون مرگ اسماعيل فرزند امام صادق عليه السلام نزديك شد ، حضرت سخت بيتابى كرد ··· اما همين كه چشمان او را بر هم نهاد ، پيراهنى شسته يا نو خواست و آن را پوشيد و سپس بيرون آمد و به بيان اوامر و نواهى (كارهاى روزانه) پرداخت . يكى از اصحاب ايشان عرض كرد : فدايت شوم ! وقتى آن بيتابى شما را ديديم گمان برديم كه تا مدتى از شما بى بهره خواهيم ماند . حضرت فرمود : ما خاندانى هستيم كه تا مصيبت فرود نيامده است ، بيتابى مى كنيم اما همين كه نازل شد، شكيبايى مى ورزيم .